“Kuş uçar, balık yüzer, insan koşar”.

Dağlarda daha kolay intikal etmek için adımlarımı koşuya dönüştürdüğüm günden beri, gittikçe kalabalıklaşmaya başlayan ‘hayatta kalmak için koşanlar’ cemaatine gayri ihtiyari ve biraz da gecikmiş olarak  katılmış bulundum. Böyle olunca da dünyada ve bende iz bırakmış dağcıların yaşam öykülerini derlemenin yanı sıra, ‘koşmayı yaşam tarzına dönüştürmüş’ efsanevi koşuculardan da söz etme gereği kendiliğinden ortaya çıkıverdi.

Oluşturdukları her dizilişte ayrı bir şeytanı vücuda getiren

“sözcükler kaçınılmaz olarak yolumuzu kesiyor!”

ama yine de,

mümkün yaşayabilirliğimizi daim kılabilmek uğruna, her birimizin geliştirdiği derin unutma ısrarına karşı, şımarık yaban incirlerinin sürgün verdiği irin kokulu duvar diplerinden kasıtlı sağırlar kalabalığına, insanlıklarının altına süpürdüklerini, bilinçaltına itilmiş bir günah gibi unutmayı tercih ettiklerini anımsatmak zorunluluğu ve çabası sürdürülmeye değer.

Ulus-devlet, egemenliğin üç temel özelliği olan askeri, siyasal ve kültürel egemenliği sermaye imparatorluğunun merkezi güçlerinin temsilcilerine ya devrediyor ya da bu özellikler imparatorluk tarafından soğuruluyor.

Komuta kadrosu üst üste gelen operasyonlarla büyük darbe alan FARC’ın yaşlı yöneticilerinden İç Güvenlik Sorumlusu Alirio Rojas BOCANEGRA (Büyük Baba), Bogota’nın 240 km güney batısındaki Tolima’da hükümet güçlerince gerçekleştirilen bir operasyonda öldürüldü.

 Bob Dylan’ın adını anmadan altmışlı yılların başkaldıran Amerika’sından söz etmek olanaksızdır. 1962’de sahneye çıkar çıkmaz bir mit olmuş ve Amerikalı gençlerin şiirini ve başkaldırısını temsil etmiştir. Blowin’in the Wind ya da A Hard Rain’s Gonna Fall gibi şarkılar olmadan ne Vietnam savaşında, ne zenci sorununda ilerleme kaydedilebilirdi.